Even voorstellen
Wij zijn Jan en Henny. In 2000 zijn we gestart met de bouw van Melody Ranch en in 2001 ontvingen we onze eerste gasten. In 1989 maakten we onze eerste reis naar Amerika. Daar ontstond onze passie voor de stoere houten gebouwen in de Rocky Mountains, die later de inspiratie vormden voor Melody Ranch.
Op 25 januari 2026 is Henny helaas op 63-jarige leeftijd overleden aan galblaaskanker. Haar liefde, gastvrijheid en inzet hebben Melody Ranch mede gemaakt tot wat het vandaag de dag is. Ons gezamenlijke levenswerk wordt met veel zorg voortgezet door onze zoon Jeffrey en schoondochter Marieke. Jan blijft betrokken bij Melody Ranch.
Wij zijn Jeffrey en Marieke. Jeffrey is opgegroeid op Melody Ranch. Op 23 juni 2023 zijn we getrouwd en natuurlijk vierden we ons huwelijk op Melody Ranch. Op 22 maart 2025 is onze dochter Nori geboren.
Op dit moment wonen we nog in het Canadese log home naast Jan. Zodra zijn nieuwe woning op het ranchterrein gereed is, verhuizen wij naar het log home waar Jan en Henny jarenlang hebben gewoond. Zo blijft Melody Ranch een echt familiebedrijf dat van generatie op generatie wordt doorgegeven.
Marieke verzorgt de administratie en ontvangt de gasten. Daarnaast werkt zij enkele dagen per week als paraveterinair dierenartsassistent. Jeffrey werkt als beeldbewerker (“Image Wizard”) bij Studio Frans Dekker in Enschede en verzorgt samen met Jan het onderhoud van Melody Ranch.
De inspiratie
In 1989 maakten Henny en ik onze eerste Amerikaanse roadtrip. Inmiddels staat de teller op achttien reizen door de Verenigde Staten. We kwamen op plekken waar de gemiddelde toerist niet snel komt en bezochten ranches waar ook filmsterren en beroemdheden komen. Hier deden we onze inspiratie op. Voor het eerst zagen we daar de stoere houten huizen van boomstammen — de log homes — en de robuuste houten meubels, ook wel log furniture genoemd. Dat sprak me direct aan, al wist ik toen nog niet precies wat ik ermee wilde doen. Ik begon met het maken van log furniture en stond met mijn meubels op de beurs “Western Experience” in de Brabanthallen. Het eerste bankstel dat ik maakte, staat nog steeds in de gezamenlijke ruimte van Melody Ranch.
De naam Melody Ranch
“Waarom hebben jullie de accommodatie Melody Ranch genoemd? En hebben jullie ook iets met paarden?”
Die vraag krijgen we vaak. Nee, we hebben niets met paarden, maar wel alles met de Amerikaanse western lifestyle en de sfeer van het Wilde Westen.
Naast mijn passie voor Amerika had ik ook een grote passie voor muziek. In de jaren 80 was ik zanger in een coverband en trad ik op in grote discotheken door heel Nederland.
Toen ik wilde kijken of de naam Melody Ranch nog beschikbaar was, bleek alleen de .nl-extensie nog vrij te zijn. In Amerika was de naam al verbonden aan de historische filmstudio Melody Ranch Motion Picture Studio, bekend van haar iconische westernfilmsets.
De legendarische “zingende cowboy” Gene Autry kocht de ranch in 1952 en gaf deze de naam Melody Ranch. Later bouwde hij de ranch uit tot een succesvolle televisiestudio.
Ik vond het bijzonder dat een andere muzikant ooit op dezelfde naam was gekomen. Daarom heb ik de naam vastgelegd met de Nederlandse .nl-extensie. In 2017 hebben Henny en ik Melody Ranch Motion Picture Studio bezocht op dat moment werden er net filmopnames gemaakt voor de film Westworld.
Hoe kom je op zo'n idee?
De toenmalige gemeente Den Ham (nu deel van de gemeente Twenterand) had recreatie als speerpunt van beleid. In de structuurvisie had men twee voorkeurslocaties aangewezen voor toekomstige recreatie.
Ik las in onderzoeken dat groepsaccommodaties populair waren. Dat moest het dus worden, en dan in de stijl van een Amerikaanse ‘guest ranch’. Met zo’n bouwstijl zouden we uniek zijn in Nederland. En in marketing draait het om “kiezen om gekozen te worden”.
Als we wat wilden gaan ondernemen in de recreatie, dan moesten we op één van die voorkeurslocaties grond bemachtigen. We hadden het geluk dat één van die gronden via de ruilverkaveling terechtkwam bij een vroegere buurman van Henny. Die wilde wel afstand doen van zijn grond, we moesten dan elders een groter stuk agrarische grond voor hem kopen.
Tekst gaat verder onder de foto’s.
De gemeentelijke perikelen
Voordat er überhaupt een bestemmingsplan gemaakt kon worden, wilde de gemeente eerst een ondernemingsplan zien. De ambtenaar adviseerde ons om dat vooral niet zelf te schrijven, maar contact op te nemen met een groot adviesbureau zoals Deloitte & Touche.
Ik kreeg al snel het gevoel dat het briefpapier van zo’n bureau belangrijker was dan de inhoud van het plan zelf. Toch ging ik in gesprek met verschillende adviesbureaus. Eerst moest ik uitleggen wat een guest ranch eigenlijk was en wat ik bedoelde met Amerikaanse begrippen als log homes en westernstijl. Al snel merkte ik dat niemand ons verhaal beter kon vertellen dan wijzelf.
In het woord ondernemingsplan zit niet voor niets het woord ondernemer. Onder het motto “eigenwijs is ook wijs” besloot ik daarom het ondernemingsplan zelf te schrijven. Onze boekhoudster verwerkte de financiële onderbouwing in het plan, gebaseerd op cijfers van bestaande groepsaccommodaties. Mijn gedachte was simpel: als gewone groepsaccommodaties al succesvol konden zijn, dan moest een unieke accommodatie zeker bestaansrecht hebben.
Toen ik het ondernemingsplan met mijn eigen ontworpen kaftje inleverde bij het gemeentehuis, ontstond er lichte paniek. De gemeente moest het plan nu echt inhoudelijk beoordelen en stuurde het daarom alsnog door naar Deloitte & Touche in Leusden. Het plan kwam terug met een negatief advies.
Toevallig had de man van onze boekhoudster een hoge functie bij hetzelfde kantoor en hij had ons ondernemingsplan eerder al doorgenomen. Volgens hem was er met een te sterke “horeca-bril” naar ons plan gekeken.
Ik besloot daarop rechtstreeks contact op te nemen met de medewerkster die het plan had beoordeeld. Dat gesprek verliep eerst stroef, maar veranderde compleet toen duidelijk werd hoe ik aan mijn informatie kwam. Uiteindelijk volgde er een gesprek bij ons aan de keukentafel in Den Ham.
Dat gesprek leidde tot een nieuw advies richting de gemeente:
“Als u bang bent dat het de ondernemer alleen te doen is om een woning in het buitengebied, laat hem dan eerst de zakelijke gebouwen realiseren en daarna pas de bedrijfswoning.”
Daar konden wij prima mee leven.
Toch bleef de gemeente kritisch. Omdat wij ook zakelijke overnachtingen en vergaderingen wilden aanbieden, wilde de wethouder exact weten welk deel van de inkomsten zakelijk zou zijn en welk deel recreatief. Het werd steeds duidelijker dat onze wildwestplannen niet direct pasten binnen het beeld dat men had van recreatieontwikkeling.
Uiteindelijk schakelden we ook De Jong & Laan Accountants in. Zij bekeken dezelfde cijfers en kwamen juist met een positief advies. Daarmee lagen er ineens twee positieve adviezen van onafhankelijke partijen.
De gemeente gaf uiteindelijk medewerking aan de plannen, maar stelde één belangrijke voorwaarde: de bedrijfswoning mocht pas later gerealiseerd worden. Volgens het college konden we het recreatiebedrijf voorlopig prima runnen vanuit onze tijdelijke huurwoning in het dorp. Toen ik aangaf dat ze mij dan niet moesten bellen als het naastgelegen Zandstuvebos zou afbranden door mogelijk roekeloos gedrag van gasten, begonnen ze iets meer in onze richting te bewegen.
De burgemeester en wethouders opperden vervolgens dat wij dan maar in een caravan op het terrein moesten gaan wonen. Ik grapte nog dat ik geen Frans Bauer was en bovendien nog nooit een witte caravan had gezien op een Amerikaanse ranch. De reactie was of ik er dan niet gewoon een paar planken omheen kon timmeren.
Dat gaf wel aan hoe weinig begrip er op dat moment was voor onze plannen en voor het unieke concept waarmee wij ons wilden onderscheiden.
Ondertussen trok de bank zich terug uit het project. Precies waar de gemeente waarschijnlijk al op had gerekend. Maar Henny en ik besloten door te gaan. We hadden inmiddels onze woning verkocht en besloten minder grond aan te kopen zodat we toch de start konden maken met eigen kapitaal.
Zelf bouwen zonder ervaring
Zonder bouwervaring begonnen we aan het eerste gebouw. Omdat we nog wachtten op vergunningen, bouwde ik onderdelen alvast in de garage van mijn vader. Die delen vervoerde ik met een aanhanger naar het terrein, waar alles als een soort bouwpakket in elkaar werd gezet. Tegenwoordig zou men dat modulaire bouw noemen.
Ondertussen trad ik nog steeds op als zanger-toetsenist en werkte Henny als administratief medewerkster. Vrijwel al ons inkomen ging rechtstreeks terug het project in. Henny werkte daarnaast gewoon mee op de bouw.
Het eerste gebouw dat we realiseerden was onze tijdelijke woonvoorziening. Tegenwoordig is dit de gezamenlijke ruimte van de groepsaccommodatie. De fundering heb ik zelf gemetseld, terwijl Henny het cement draaide en naar mij toe bracht.
In het verleden had ik een tijd gewerkt in de stalinrichting. Dankzij die ervaring kon ik ook het installatiewerk grotendeels zelf aanleggen.
Later vonden we alsnog een bankdirecteur die vertrouwen had in wat we inmiddels met eigen middelen hadden opgebouwd. Daardoor konden we verder met de bouw van de grote groepsaccommodatie.
Tekst gaat verder onder de foto’s
Amerikaanse dromen worden werkelijkheid
Voor de groepsaccommodatie bezochten we verschillende log home-bedrijven aan de oostkust van Amerika. Uiteindelijk kochten we het log home-pakket bij een bedrijf in Pennsylvania. Tijdens die reis reden we ook nog door naar Texas om lampen en westerndecoratie in te kopen. Alles werd vervolgens samen verscheept naar Nederland.
Op de ranches die we in Amerika bezochten stond vaak een oude blokhut: de zogenaamde homestead. Dat idee wilde ik ook verwerken op Melody Ranch.
Ik kwam in contact met een man uit Colorado die traditionele blokhutten bouwde en restaureerde. Ik ging zelfs een tijd bij hem in de leer om het vak te leren. Terug in Nederland bouwde ik met Douglas boomstammen onze eigen cabin, volledig in de stijl van de eerste Amerikaanse pioniers.
Henny en ik hebben alle stammen met de hand geschild en met touwen op hun plek getrokken. De hoekverbindingen hakte ik met de hand uit met een bijl.
Ondertussen arriveerde ook de grote container uit Pennsylvania. Langzaam ontstonden de contouren van de imposante groepsaccommodatie met de karakteristieke veranda’s die vandaag de dag nog altijd het gezicht van Melody Ranch bepalen.
Tekst gaat verder onder de foto’s.
De bedrijfswoning
Toen we eenmaal hadden aangetoond dat we voldoende inkomen konden genereren, kregen we toestemming om de bedrijfswoning te bouwen.
Tijdens onze roadtrips door Amerika hadden we veel inspiratie opgedaan en documentatie verzameld van verschillende log home-modellen. Ik wilde ons huis daarom zelf ontwerpen. Nederlandse architecten waren destijds nauwelijks bekend met deze bouwwijze en met praktische zaken zoals containermaten waar je rekening mee moet houden bij transport.
Via een kennis leerde ik technisch tekenen in AutoCAD. Mijn digitale ontwerp leverde ik vervolgens aan bij een architect, die er eigenlijk alleen zijn logo en bedrijfsgegevens aan toevoegde. Anders had de gemeente waarschijnlijk opnieuw moeilijk gedaan.
Met de tekeningen onder mijn arm vertrok ik in 2005 naar Canada om een geschikte log home-bouwer te zoeken. Henny kon deze keer niet mee vanwege haar werk. Tijdens die reis bezocht ik opnieuw diverse ranches in zowel Canada als Amerika.
Uiteindelijk werd ons huis gebouwd door Lake Country Log Homes uit British Columbia. Het huis is gemaakt van massieve Red Cedar-boomstammen afkomstig van Vancouver Island. In 2007 werd het complete pakket in containers naar Nederland verscheept, waarna Henny en ik het huis samen hebben afgebouwd.
Ons Canadese log home is de blikvanger van het terrein en direct zichtbaar wanneer je onder de ranchpoort doorrijdt. Het log home is inmiddels meerdere keren gebruikt als foto- en filmlocatie voor professionele merken, artiesten en televisieopnames.
Tekst gaat verder onder de foto’s.
Wanneer ontvingen jullie de eerste gasten?
We zijn in 2000 gestart met de bouw van Melody Ranch en ontvingen in 2001 onze eerste gasten. De groepsaccommodatie bood toen plaats aan twintig gasten. Zelf woonden we destijds nog in het gebouw dat nu dienstdoet als gezamenlijke ruimte.
Het concept bleek direct een succes. Ons gevoel dat mensen op zoek zijn naar een bijzondere overnachtingslocatie werd daarmee bevestigd.
In 2007 verhuisden we naar ons Canadese log home. Onze voormalige woning werd verbouwd tot de huidige gezamenlijke ruimte met keuken en bar. In de vrijgekomen ruimte van het Amerikaanse log home realiseerden we extra slaapkamers, waardoor de capaciteit groeide van twintig naar achtentwintig gasten.
Waar zijn jullie zoals geweest in Amerika?
Samen met Henny heb ik vele prachtige roadtrips gemaakt door Amerika en Canada. Toen onze kinderen nog thuis woonden, reisden zij vaak met ons mee. Al op jonge leeftijd ontdekten ook zij de indrukwekkende natuur, de nationale parken en de ranches die wij onderweg bezochten.
Op de kaart van Amerika heb ik de staten blauw ingekleurd die we samen hebben bezocht. Tijdens die reizen deden we veel inspiratie op voor wat later Melody Ranch zou worden.
Zonder Henny was Melody Ranch er nooit gekomen. Samen hebben we gebouwd aan een droom die uitgroeide tot het bedrijf dat het vandaag de dag is. Wat blijft zijn de mooie herinneringen aan onze reizen, de liefde die we deelden en de trots op wat we samen hebben opgebouwd.
Henny is er niet meer, maar haar aanwezigheid is nog iedere dag voelbaar op Melody Ranch. Het geeft mij veel voldoening dat ons gezamenlijke levenswerk wordt voortgezet door Jeffrey en Marieke.
